90s Rap

Sobotnia uczta dla uszu #2

2010-07-10T05:46:00.000-07:00

Mobb Deep - The Infamous #2

2010-07-07T13:45:00.000-07:00

Wydawać by się mogło, że drugi krążek w dorobku duetu z Queensbridge to klasyk, którego zna i szanuje każdy fan hip-hopu, i że nie warto się już na jego temat rozpisywać. Również byłem tego zdania, ale przeglądając różne rankingi na hip-hopowe albumy wszechczasów czy wsłuchując się w opinie ludzi, doszedłem do zdumiewającego - przynajmniej dla mnie - wniosku, że "The Infamous" to płyta mocno niedoceniona.

Owszem, zdecydowana większość twierdzi, że to rzeczywiście klasyk. Że kto nie zna, ten buc. Ale na tym się z reguły kończy.

Według mnie żaden inny album (ok - jest taki jeden) nie oddał tej mrocznej, tajemniczej, magicznej atmosfery ulic Nowego Jorku, jak "The Infmous" właśnie. Teksty Prodigy'iego są świetne, miejscami wyborne, i tylko jeden raper pisał w tamtym okresie wersy mocniejsze (chociaż np. w "Live Nigga Rap" wygrał* Prodigy). Polscy pseudoraperzy, którzy sądzą, że w nawijce o ulicach nie mają sobie równych, powinni kopnąć się w czoło, odstawić ołówki i posłuchać Mobb Deep. I nawet niech od nich zżynają - po stokroć wolałbym to, niż ich wypociny. Ale dość, szkoda i nerwów, i czasu, wróćmy do albumu, którego słuchając, czasu nie marnujemy.

"The Infamous" to jeden z tych krążków, które są definicją prawdziwego hip-hopu, takiego płynącego z serca i duszy. Zero komercyjności, zero słodkich beatów czy nawijki pod radio. Zamiast tego mamy 70 minut czystego rapu z mocnymi tekstami. Mamy wspaniałą produkcję od Havoca (w trzech kawałkach pomógł mu Q-Tip) z mrocznymi, na poły minimalistycznymi beatami, trochę w stylu RZA'y z wiadomo-jakiego-składu. Mamy owocną współpracę na linii raper-producent. Mamy spójność. Mamy zestaw jednych z najważniejszych utworów w historii hip-hopu ("Survival Of The Fittest", "Shock Ones Pt. II"). I aż dziw bierze, że raperzy z Queensbridge podczas nagrywania tego albumu byli jeszcze nastolatkami, mieli po 19 lat.

Mobb Deep XXI wieku to już zupełnie inny duet. Dużo gorszy, niestety. Wydają albumu może nie tragiczne, ale też niczym specjalnym się nie wyróżniające. Stracili ten jad, którym dysponowali jeszcze kilka/kilkanaście lat wcześniej. Szkoda. Ale oni dla hip-hopu swoje już zrobili.

9,5/10

Sobotnia uczta dla uszu #1

2010-07-03T04:14:00.000-07:00

Brotha Lynch Hung - Season Of Da Siccness #1

2010-06-29T10:32:00.000-07:00

Przed przystąpieniem do przesłuchiwania tego albumu, upewnij się, że spełniasz choć jeden z dwóch wymienionych warunków: musisz mieć albo mocne serce i odporną psychikę, albo nie znać języka angielskiego. A najlepiej spełniać oba te warunki.

Po co te udziwnienia? A bo "Season Of Da Siccness" to nie jest album normalny, oj nie, daleko mu do tego miana. Mam tu na myśli przede wszystkim sferę tekstową. Wersy tupu "wyciągnę twoje flaki, po czym zjem je ze smakiem i popiję krwią" są na tym krążku na porządku dziennym. Ale co się dziwić - Brotha Lynch Hung to w końcu jeden z pionierów i głównych popularyzatorów (pod)gatunku rapu zwanego horrorcore'm.

Zadebiutował już w 1993 roku epką "24 Deep", która choć większego rozgłosu nie uzyskała, była materiałem co najmniej porządnym. Wśród fanów horrorcore'u krążek ten uznawany jest nawet jako klasyk, delikatnie tylko mniejszy od powstałego dwa lata później "Season Of Da Siccness". I choć w przypadku tego pierwszego albumu fani zdecydowanie przesadzają, to jeśli chodzi o "Season..." - już nie tak bardzo. A nawet wcale.

Bo drugi krążek w karierze reprezentanta Sacramento (czy lepiej: Siccramento) to nie tylko godzina nawijania o ludzkich flakach czy gwałcie (upraszczam, oczywiście), ale i doskonała warstwa muzyczna, świetne flow gospodarza czy interesująca barwa głosu tegoż. No i ten klimat, ta otoczka, na którą składają się teksty i produkcja - po prostu majstersztyk. Warto wspomnieć, że za oba te aspekty odpowiada sam BLH. Okazuje się, że ten, ekhm, "niepozornie" wyglądający jegomość to nie tylko świetny raper, ale i uzdolniony producent odpowiadający za większość podkładów na swoich albumach, a także okazyjnie podrzucający swoje bity innym raperom - jak na przykład Master'owi P czy E-40'iemu.

"Season..." to longplay stosunkowo długi, w jego skład wchodzi dwanaście pełnych utwórów plus sześć skitów. Na szczęście, Hung'owi udało się utrzymać całość na bardzo wysokim poziomie. Tak naprawdę żaden z tracków nie odstaje znacząco od reszty. A to przecież cecha, która wyróżnia najlepsze albumy. Po osiemnastosekundowym intrze z głośników wydobywają się soczyste dźwięki "Siccmade" z charakterystyczną nawijką i podkładem BHL'a. Już na samym początku otrzymujemy garść prawdziwego rapu. Kawałek pokazuje również, czego można spodziewać się po kolejnych - wyraźnie słyszalny automat perkusyjny, mroczne tło, czasem jakieś piszczały, plus oczywiście teksty wyjęte wprost z kina grozy. Każdy kolejny utwór być może przypomina w pewien sposób poprzednie, ale nie ma się odczucia monotonności. W tym przypadku podobieństwo jest atutem - dzięki temu utwory przechodzą między sobą płynnie. Można odczuć wrażenie, że słuchając muzyki... oglądamy film (skity też mają w tym swój udział). Że siedzimy przed ekranem kinowym, siorbiemy colę, wpieprzamy popcorn, będąc totalnie zafascynowanymi tym, co mamy okazję oglądać. Wciągamy się już od pierwszej sekundy projekcji. Mimo że wspomniany już "Siccmade" podnosi poprzeczkę bardzo wysoko, to praktycznie każdy kolejny utwór pokonuje podobną wysokość, a niektóre wzbijają się jeszcze wyżej ("Rest In Piss", "Locc 2 Da Brain").

Pisałem na początku, że warto spełniać pewne warunki. Brzmi to idiotycznie, ale - hej! - ileż to osób po obejrzeniu horroru nie może spać przez pół nocy? Ileż to osób dostawało zawału serca na projekcji (słyszałem o takich przypadkach, nie śmiejcie się:)? Z "Season Of Da Siccness" jest podobnie. Albo i gorzej: w 1996 roku głośno było o 18-latku z Colorado, który zabił trzech swoich przyjaciół. Okazało się, że przed zabójstwem w kółko słuchał utworu "Locc 2 Da Brain" z wiadomej płyty. Tiaaaa.

Nie jestem fanem horrorów, nie wsłuchuję się maniakalnie w horrorcore, ale "Season Of Da Siccness" uwielbiam. Wniosek? Jest to widocznie album wszechstronny. Taki, który - mimo że mocno zagłębia się w swoją niszę - może urzec nawet tych fanów, którzy na codzień słuchają klimatów lżejszych. Może urzec fanów brzmień z Wschodniego Wybrzeża, z Południa, a nawet tych lubujących się w rapie komercyjnym (wiem, bo robiłem małe badania). Wniosek z wniosku? Ano taki, że "Season..." to po prostu kawał dobrego, prawdziwego hip-hopu z West-Coastu. Dziwnego, bo dziwnego, ale cóż - każdemu nie dogodzisz.

8,5/10